Het is waterkoud en ik besluit even naar de supermarkt te gaan voor iets lekkers.

Ik kom naar buiten en er zit, precies voor de ingang van de karretjes rij, een in elkaar gedoken Kooiker hondje vastgebonden. Duidelijk van slag, staart ingetrokken, vermijd alle oogcontact met mensen. Het diertje ziet er niet meer uit als de jongste.

Alweer gaan mijn haren rechtop staan. HOE vaak zie ik mensen die hun hondje(s) even snel vastbinden, boodschapje en hop weer naar huis. Dat denken die mensen tenminste.
Deze hond is oud, ziet misschien niet goed en is bang.

Ik besluit naast de hond te wachten tot dat de eigenaar naar buiten komt. Ik kan het hondje wel benaderen maar zie dat het geen contact wenst, dus ik houd afstand en wacht in de buurt van het beestje.
Een dame op leeftijd rijdt bijna met haar winkelwagen tegen het hondje aan en een jong kindje loopt op het hondje af “om te knuffelen”. Het dier laat het wit van zijn ogen zien van ellende. Ik loop de supermarkt in, daarna de bakker en ja hoor, daar komt de eigenaresse heel relaxed naar buiten.

Ik vraag haar of ze weet dat er net iemand bijna over haar hond met een kar heeft gereden, een jonge knul duidelijk geïrriteerd was dat hij niet bij zijn kar kon omdat de hond ervoor zat en mensen uberhaupt niet geamuseerd waren van het feit dat deze hond pontificaal in ieders doorgang zat.
Ze antwoord dat ze de hond normaal aan de andere kant vastbind maar dat het daar “druk” was.
Ik vraag haar of ze weet dat er honden gestolen worden, ze antwoord met “niemand haalt deze hond toch weg, hij is veel te oud”.
Ik wil haar eigenlijk een bloedneus stompen maar leg verder uit dat er honden uit de handen geroofd worden bij mensen, maar ook hier bij dit soort situaties dieren ingeladen worden in busjes en weggehaald worden.
Deze honden worden ingezet als lokhond voor hondengevechten of erger.
Haar antwoord: “nu maak je me bang”.
Verantwoording.
Verantwoordelijkheid nemen voor wat je doet; deze dame behoort duidelijk tot de categorie mensen die daar moeite mee heeft.
Kortom, IK ben het blijkbaar schuld dat zij nu misschien eens wakker wordt, ik ben te angstig dat er iets met haar hond gebeurt en ik moet me vooral met mijn eigen zaken bemoeien.
Ik stap iets dichter naar haar toe, vertel haar dat ik ook een hond heb maar dat ik mijn geliefde dier NOOIT alleen bij een supermarkt zou laten wachten. Meer kan ik niet doen.

Ik kan dat leger mensen die dit doen, niet neerslaan en dwingen eens naar hun hond te kijken terwijl het arme dier daar zit vastgebonden.
Alle mensen die langslopen, beest kan geen kant op, karretjes, geluiden, stress.
Kinderhandjes, ogen die staren, mensen die bang zijn, mensen die boos zijn.

Nu zijn er natuurlijk uitzonderingen bij honden die niet bang zijn, of gewoon half slapend op de baas liggen te wachten. Dat kan. Evengoed zou ik zelf met mach 6 door de supermarkt rennen om zo snel mogelijk terug bij mijn dier te zijn, want ik heb ook al gezien dat jongeren zo’n wachtende hond aan het pesten waren.

Ik ben verantwoordelijk voor mijn dier, ik heb meer verstandelijke vermogens dan mijn dier (hoewel ik daar bij sommige mensen aan twijfel) en ik zorg dat mijn dier veilig is.
Althans… zo zou het moeten zijn.